De geur van zachte etherische oliën prikkelen mijn zintuigen. Sandra en ik spreken met elkaar alsof we elkaar al lang kennen. In werkelijkheid hebben wij elkaar één keer eerder gezien. Maar toch voelt het vertrouwd en warm. Ik ben nieuwsgierig en op mijn gemak. Gelukkig maar, want ik ben hier voor een soort van Radical Selfcare. Verborgen emoties en blokkades in het licht zetten.

Mijn intentie

Sandra gaat mij meenemen in een energetische sessie. Ze maakt contact met mijn onderbewustzijn en haalt dan naar boven wat er emotioneel ‘gezien’ mag worden. Ik heb nagedacht over wat mijn intentie is voor deze sessie. Normaal laat ik dit soort dingen over me heen komen. Maar ik heb besloten om meer na te denken over wat ik ergens uit wil halen. En een intentie hoort daar voor mij bij.

De blokkade

We drinken een chai met daarin de geneeskracht van de Chaga paddenstoel en ik vertel waar ik aandacht aan wil geven. Ik ben niet zo fit en wat te zwaar. Misschien niet het eerste waar je aan denkt bij een energetische sessie. Maar ik voel een duidelijke blokkade waardoor ik elke keer bewust kies om niet te doen wat noodzakelijk is. Deze blokkade, die wil ik het licht zetten vandaag.

Wij zijn verbonden

We beginnen met een begeleide meditatie door Sandra. Ik kijk haar eerst aan, diep in haar ogen. Opeens zie ik haar anders. Wij kennen elkaar. Wij zijn verbonden. Op een dieper niveau. Als uit een ver verleden. Ik laat me meenemen in de meditatie waarna ik op een behandeltafel mag gaan liggen. Ik voel me gekoesterd door de verschillende dekens die over me heen worden gelegd en verlies me zonder moeite in een diepe ontspanning.

Het monster

Sandra begint te spreken. ‘Ik sta voor een drempel. Maar die drempel lijkt zo hoog.’ Als in een visualisatie of misschien als in een droom sta ik voor de drempel en hij groeit, hoger en hoger tot een muur. Een zwart muur. Ik voel me klein en onderdrukt. Door de muur, die ondertussen veranderd is in een monster. Sandra spreekt en ik zie, soms zelfs voor ze de woorden heeft uitgesproken. Ik ben klein en ik mag mezelf niet zijn. Ik word overschaduwd door het monster, tot ik er bijna niet meer ben. Door een scheurtje in de muur kom ik er uiteindelijk met heel veel moeite door heen. Daar mag ik mijn eigen ‘ik’ eindelijk volledig zijn.

Dansen met energie

De ruimte wordt nu gevuld met muziek. Sandra werkt nu anders. Ze lijkt te dansen met de energieën. Alsof ze de energieën op sierlijke wijze uit de knoop haalt en loslaat wat terug mag naar het universum. Op sommige momenten ben ik als in een trance. Andere momenten ben ik klaar wakker en is het alsof ik me distantieer van alles. Verbaasd dat ik niets ‘voel’. Geen verdriet, geen verlies. Ik ben er en dat is alles. Waarna ik weer terug zak in de ontspanning en me laat mee voeren.

Ik verwachte tranen

Later als ik weer helemaal aanwezig ben hebben wij het over de sessie. Ik deel mijn verbazing over het feit, dat ik helemaal niet zoveel emoties heb gevoeld. Eigenlijk had ik wel wat tranen verwacht. Sandra verteld mij dat mijn blokkade verankerd lag in een ander leven. Maar ook weer verstrengeld in mijn familiebanden. Waardoor het als een subtiele rode draad door mijn leven loopt. Maar dat besef komt pas een paar dagen later. Een blokkade waar ik net niet bij kon. Zo voelde het. Nu snap ik waarom. Uit het niets komen de verwachte tranen, waarna ik me lichter voel.

“Soms willen we niet voelen. Uit angst voor wat we gaan voelen. Maar de angst is groter dan het verdriet dat komt.”

Nu eerst rusten

De volgende dag staat best vol gepland. De vorige avond heb ik ‘vrij’ genomen dus alles heeft wel een plekje vind ik. Ik ga voorbij aan het feit dat ik niet eens zeker weet of ik in een vorig leven wil geloven. Ik ga voorbij aan het feit dat de stukjes nog niet op hun plek zijn geland. En zonder dat ik werkelijk wat raars doe, schiet het in mijn rug. Alsof mijn lichaam zegt: Jo, we hebben nog wat te verwerken jij en ik. Nu eerst rusten.
En dat is wat ik doe. Afgezien van het bijzondere interview wat ik met Sandra heb, lig ik plat voor een aantal dagen. Maar pas als ik Netflix verban en in mijn eentje ga wandelen komt een rust over me heen. Als ik in stilte begin te schrijven komen er tranen vrij. En tijdens het bewerken van het interview komen er een inzichten binnen.

We hebben angst om te voelen

Soms willen we niet voelen. Uit angst voor wat we gaan voelen. Maar de angst is groter dan het verdriet dat komt. Angst gaat niet zomaar weg, daar moet je doorheen. Net als de emoties, die mag je voelen. Daar achter is rust en vrijheid. Soms zegt ons lichaam dat we in stilte moeten luisteren naar onszelf. Het lichaam wil ons zo graag vertellen wat we nodig hebben. Ik nodig jou uit om eens in stilte te luisteren naar jouw lichaam. Schrijf eens op wat je voelt, laat je mee voeren met de woorden en hoor wat het jou duidelijk wil maken.

Share on Facebook

redirect=/aanmelden-geslaagd